Terug thuis

We zijn terug thuis met een hele batterij aan ervaringen. We hebben ontzettend veel in nationale parken vertoefd en daar is er natuurlijk geen internetverbinding. Dus hebben we niet zoveel van ons kunnen laten horen. Maar niet getreurd, hier volgt onze laatste escapades in aussieland.
The Grampians is zowat het belangrijkste nationale park van Victoria. We hadden hoge verwachtingen. Gelukkig had Heidi ons reeds een sms'je gestuurd met de boodschap dat the grampians in januari 2006 grotendeels zijn afgebrand. Het biedt het park inderdaad een illuster beeld.

Overal zie je de zwartgeblakerde boomstammen en toch is niet alles vernield. Alhoewel het asfalt is gesmolten en de verkeersborden zwartgeblakerd en vervormd zijn door de hitte, schieten uit de bomen terug groene twijgjes. Maar de desolaatheid van australia - zelfs met het grasgroene blaadjes aan de bomen - komt hier nog schrijnerder naar voren. Nog meer dan anders besef je hoe dit land bepaald wordt door de weersomstandigheden en hoe ingrijpend deze zijn. Je staat bovenop de berg en het enige wat je ziet is zwart. En toch zit iedereen - zelfs al is firedanger very high - op de campground zijn vuurtje te stoken. Misschien was het net deze desolaatheid, de tristesse van een allesvernietigende brand, misschien omdat we er reeds meer dan van andere parken foto's van gezien , misschien omdat het net die dag grijs was - maar we waren wat ontgoocheld in dit park. Neen, geef ons toch maar de meer onbekende parkjes waar je wildlife voorbij je campervan ziet huppelen en waar je 's morgens wakker wordt met het geschreeuw van de kaketoes.
Daarna zijn we naar de great ocean road doorgereden. Dit zou de mooiste kust van de wereld zijn. Ik kan daar geen uitspraak over doen want dat zou willen zeggen dat ik alle kusten reeds gezien. Maar ik kan wel zeggen dat je verblufd staat de kijken naar de ruwheid van de zee die uiteenspat op rode krijtrotsen en hen daardoor niet alleen fenomenaal mooie vormen heeft gegeven maar telkens ook de zee laat veranderen in een schouwspel van schuim , openscheurende golven, spuitende waterholes. Werkelijk fenomenaal indrukwekkend. Je krijgt er niet genoeg van om ze telkens weer op een ander moment te bekijken. Jawel een must - zeker weten.
Tot slot hebben we nog otway national park gedaan - een heel groot regenwoud. Varens van wel 2 meter hoog die als een veranda over je heen staan te wuiven, kleurrijke parrots, kabbelende rivieren, bomen van wel 50 meter hoog. Ook dit zal ik niet licht vergeten. En dus nu zijn we al weer thuis.

En durven we stilletjes dromen van onze volgende australia-reis.