Terug thuis

We zijn terug thuis met een hele batterij aan ervaringen. We hebben ontzettend veel in nationale parken vertoefd en daar is er natuurlijk geen internetverbinding. Dus hebben we niet zoveel van ons kunnen laten horen. Maar niet getreurd, hier volgt onze laatste escapades in aussieland.
The Grampians is zowat het belangrijkste nationale park van Victoria. We hadden hoge verwachtingen. Gelukkig had Heidi ons reeds een sms'je gestuurd met de boodschap dat the grampians in januari 2006 grotendeels zijn afgebrand. Het biedt het park inderdaad een illuster beeld.

Overal zie je de zwartgeblakerde boomstammen en toch is niet alles vernield. Alhoewel het asfalt is gesmolten en de verkeersborden zwartgeblakerd en vervormd zijn door de hitte, schieten uit de bomen terug groene twijgjes. Maar de desolaatheid van australia - zelfs met het grasgroene blaadjes aan de bomen - komt hier nog schrijnerder naar voren. Nog meer dan anders besef je hoe dit land bepaald wordt door de weersomstandigheden en hoe ingrijpend deze zijn. Je staat bovenop de berg en het enige wat je ziet is zwart. En toch zit iedereen - zelfs al is firedanger very high - op de campground zijn vuurtje te stoken. Misschien was het net deze desolaatheid, de tristesse van een allesvernietigende brand, misschien omdat we er reeds meer dan van andere parken foto's van gezien , misschien omdat het net die dag grijs was - maar we waren wat ontgoocheld in dit park. Neen, geef ons toch maar de meer onbekende parkjes waar je wildlife voorbij je campervan ziet huppelen en waar je 's morgens wakker wordt met het geschreeuw van de kaketoes.
Daarna zijn we naar de great ocean road doorgereden. Dit zou de mooiste kust van de wereld zijn. Ik kan daar geen uitspraak over doen want dat zou willen zeggen dat ik alle kusten reeds gezien. Maar ik kan wel zeggen dat je verblufd staat de kijken naar de ruwheid van de zee die uiteenspat op rode krijtrotsen en hen daardoor niet alleen fenomenaal mooie vormen heeft gegeven maar telkens ook de zee laat veranderen in een schouwspel van schuim , openscheurende golven, spuitende waterholes. Werkelijk fenomenaal indrukwekkend. Je krijgt er niet genoeg van om ze telkens weer op een ander moment te bekijken. Jawel een must - zeker weten.
Tot slot hebben we nog otway national park gedaan - een heel groot regenwoud. Varens van wel 2 meter hoog die als een veranda over je heen staan te wuiven, kleurrijke parrots, kabbelende rivieren, bomen van wel 50 meter hoog. Ook dit zal ik niet licht vergeten. En dus nu zijn we al weer thuis.

En durven we stilletjes dromen van onze volgende australia-reis.

bijna halfweg

Vandaag zit ik in de middle of nowhere aan een oude computer die nog met een modem zichzelf met de wereld verbindt. Het is een reststop die benzinestation is, winkel, restaurant is en daarnaast ook nog aan gasrefills doet en ondertussen ook nog het postkantoor is van het dorp. Op en top australia zou ik zeggen. Ondertussen hebben we reeds alle mogelijke weersomstandigheden meegemaakt: van zonnebrand s morgens om 7u tot donkere grijze wolken met storm er bovenop. je weet nooit hoe het weer is de volgende dag. vandaag wil de zon er door komen maar hij heeft duidelijk moeite.
wat hebben we ondertussen gedaan. we hebben aan de zee gestaan met tientallen kangoeroes wel tot 1m50 groot rond ons en we hebben wilde hoge golfen gezien. .nu weten waarom australia een surfland is. We hebben een kangoeroe gefilmd die net als onze hond Lotje stiekem de bakplaat van de BBQ komt aflikken en ... we hebben koalas gezien en gefilmd. ik beklaag diegene die ooit naar de video zullen kijken: koalas al slapend, eten, kruipend, jawel in alle mogelijke vormen. naast de kangoeroes heb ik dus een nieuw troetelbeest: de koala. geloof hij steelt je hart. nico zegt nu juist dat hij toch ook wel een week hartje krijgt van deze lieve beestjes. vooral het haar die uit hun oortjes komt en hun ongelooflijk schattige blik doet je wegsmelten.
Deze nacht hebben we overnacht in een nationaal park waar geen kat was. helemaal alleen in de middle of nowhere met alleen kangoeroes, walliebies en katetoes die ons vergezelden. een possum (soort eekhoorn) heeft mij het verschot van mijn leven bezorgd, de stilte werd doorbroken door een geritsel op amper 2 meter van mij en in de complete duisternis bezorgde mij dit een sprong in de lucht en een gil die waarschijnlijk het arme beest ook het verschot van zijn leven bezorgd heeft. nico is alvast specialist in kampvuurtjes maken. onze kleren die ruiken naar gerookte ham zullen er nog een tijdje getuige van zijn. nu zijn we op weg naar de grampians een groot natuurpark en daarna naar de great ocean road, de mooiste kustweg van australia en volgens sommigen van de wereld.
tot binnenkort
joke en nico

Voorbij de snowy Mountains

Na 22u30 vliegen zijn we midden in de nacht toegekomen in melbourne. we waren absoluut niet moe dus eerst een koffietje gedronken en dan naar de stad en naar onze hostel. de eigenaar kijkt verbaasd toen we toekwamen: hebben jullie geboekt? natuurlijk en betaald: "OK I will swop some rooms and by 11 you will have a room". Toen we eindelijk onze kamer hadden en heerlijk aan het slapen waren werden we plots wakker gemaakt door een oorverdovend geluid. ik dacht dat het de formule 1 wagens waren die zoveel geluid maakten maar het waren straaljagers die overvlogen. We zaten zo dicht bij het circuit dat we de wagens constant konden horen. dan maar opgestaan en een wandeling door melbourne gemaakt.
Meteen kwamen we aan op Federal Square die omgetoverd was tot een live formule1 stand. Iedereen zat gewoon op zijn kont te kijken en hoopte dat Webber zou winnen.
We hebben ondertussen zoals we altijd doen - de stad verder te voet verkend. En jawel Melbourne is een grootstad maar met de charme van een provinciestadje.
De volgende dag werden we stipt om 9u30 opgehaald door calypso campers. wat waren we gelukkig toen we onze campervan zagen: wat een luxe. uitpakken en wegwezen richting ons eerste nationaal park. Eerst hebben we gestopt aan Steavensons falls - nabij Marysville. Het is een bijzonder mooie omgeving - we maken een kleine maar zeer steile wandeling naar de top van de falls en zetten dan onze weg verder richt Cathedral Range State Park.
Via een dirt road kwamen we aan in onze campground. heerlijk, de geur van eucalyptus, de vogels die fluiten wat een prachtig groen. we besluiten een bushwalk te doen. we zijn nog niet helemaal weg of daar zien we de eerste kangaroes. wel 10 staan te grazen op amper 5 meter van ons. ze blijven ons fascineren, vooral wanneer ze rondhuppelen. Het is nog maar onze eerste echte australia-dag en nu reeds zien we levende kangoeroes. Wat een verschil met twee jaar geleden toen leken we alleen doodgereden kangoeroes te zien.
We besluiten om een vuurtje aan te steken en genieten van de warmte. we bakken onze entrecote (kun je voorstellen, amper 5 euro voor 6 grote entrecotes), koken aardappeltjes en net dan begint het te regenen. gelukkig is er een shelter dus eten we daar. 's morgens staan we op en het park ruikt naar verse regen en eucalyptus - heerlijk. We ontbijten buiten en maken nog een stevige bushwalk want we beklimmen we de cathedral mountains. Eerst wandelen we het groene bos - het lijkt wel op regenwoud maar naarmate we stijgen wordt het steeds dorrer. Terug zien we de kangoeroes huppelen. Op naar Chiltren, een echt western dorpje. het weer valt niet echt mee: het is overtrokken en grijs maar wel lekker warm. Ook nu doen we een toertje in het nabijgelegen nationaal park. Het is eveneens een historische site. Al moet je dat in Australia steeds met heel veel fantasie bekijken. Het is een mijnsite die nog geen 100 jaar oud is en waarvan je welgeteld 3 oude restanten ijzeren resten van vindt. Ja geschiedenis en aussies zijn niet echt de meest geslaagde combinatie. De volgende dag schijnt de zon in haar volle glorie. 's Morgens om 7u zitten we reeds in ons t-shirt en korte broek buiten te ontbijten.
Gisteren zijn we naar de snowy mountains geweest. Toen we het visitorcenter bezochten waarschuwden ze ons voor sneeuwstorm die 's nachts zou passeren en misschien zouden we sneeuwkettingen nodig hebben. Meteen realiseer je je welk bizar land land australia ook weer is. 's Morgens brandt de zon en is het zeker 25 graden, je rijdt 100 km verder en plots spreken ze over sneeuwkettingen, ingesneeuwd geraken. Ze raden ons aan om het meest gevaarlijke stuk voorbij te rijden. En als ze in Australia spreken over gevaarlijk stuk, ja dan ben je wel gewaarschuwd. Inderdaad we hebben onze campervan in 2e met een gierende motor moeten de pas laten beklimmen.
Toen we op de campground aankwamen we eerst zouden overnachten konden we niet geloven dat het zou sneeuwen want de zon scheen en het was zeker 25 graden. De kangoeroes zater lieflijk te ete. Met pijn in het hart zijn we verder gereden. maar toen we in het dal op meer dan 1000 meter onze camper klaarmaakten voor de nacht voelden we de ijzige wind en zagen we de wolken boven de toppen hangen en toen waren we blij dat we zijn doorgereden. deze morgen werden we wakker in de blakende zon maar zagen we ook de besneeuwde toppen. dus ja het had gesneeuwd. we hebben een mooie wandeling gemaakt waarbij we verrast werden door een emu die ons pad kruiste. ondertussen zijn we terug op weg naar de zee terwijl het koudefront verder oprukt maar het wel stralende zon is. blij dat we de bergen achter ons gelaten hebben alhoewel ze ontzettend indrukwekkend en mooi waren.
we genieten met volle teugen van dit zo andere australia maar opnieuw steelt het onze harten.

in singapore

In Brussel hebben ze ons nog net met veel omwegen op een eerdere vlucht geboekt. Bleek wel dat we nog 10 minuten hadden om door de migratie, veiligheidscheck en naar de gate te gaan. Nog nooit hebben we zo snel gelopen door de terminal van Brussel. Maar we waren nog op tijd en terwijl we aan boord zaten zagen we ook onze bagage in bagageruimte verdwijnen. En sinds Tanzania is dat een hele opluchting.
we zijn net geland in singapore. we hebben dus 13 van de 22 uren vliegen er op zitten. we mogen eventjes rondlopen en dus de benen strekken. de vlucht zat overvol en nico en ik mochten in plaats van naast elkaar maar moesten achter elkaar zitten. hierdoor heb ik kennis gemaakt met een aussie Jane die weeral mijn hart verwarmd. en nu het volgende stuk, nog eens 10 uur te gaan.
tot binnenkort
joke & nico

Vertrekkensklaar

Nog minder dan 24 uur en we zitten op het vliegtuig richting Melbourne. Het zal in London Heathrow alvast spannend zijn. We hebben welgeteld 1u om van vliegtuig te veranderen. Als je weet dat je in Heathrow steeds nog een grondig gechecked wordt en dat ze net nieuwe veiligheidsmaatregelen genomen en dat het net de start van de vakantie is - ja dan zal het nipt zijn. Maar bij British Airways zijn ze er nog steeds van overtuigd dat dit probleemloos kan. Vorige keer - toen we met een aantal collega's naar Tanzania gingen - zeiden ze dat ook. En het klopt wanneer je door de gangen stormt en iedere tegenligger omver loopt en al lopend een enquete beantwoordt, kom je inderdaad net op tijd aan je gate. Probleem: de bagage loopt meestal niet zo vlug met alle gevolgen van dien: één week zonder bagage. Nu krijgt handbagage plots een heel andere betekenis en begrijp ik waarom sommigen bijna een valies mee hebben - wedden dat zij ook al eens mogen proeven hebben van British Airways lost bagage claims.

Ondertussen is de herfst in Melbourne zich volop aan het manifesteren. Tot vorige week was 30 graden heel normaal. Vanaf deze week is de temperatuur zo maar eventjes met 15 graden gezakt. Regen, storm, onweer lijken nu Victoria te veroveren. We hopen op een mooi zonnestraaltje tussen de wolken door maar we hebben alvast rekening gehouden met koude dagen & nachten. Dus is de bagage aangevuld met dikke truien, lange broeken, 3 extra fleece dekentjes (éénmaal gebibberd van de koude in de everglades en ik heb moeten beloven aan Nico dat hij dit nooit meer zal meemaken) en zelfs handschoenen. De regen heeft er alvast voor gezorgd dat de fireban overal is opgegeven - en maar best ook want we zullen 's avonds een groot kampvuur moeten maken om de kou te trotseren. In de snowy mountains daalt de temperatuur tot aan het vriespunt.

Of de internetweerberichten ook stroken met de realiteit zullen we binnenkort kunnen vertellen. Tot binnenkort!

Onze reisroute

Vrijdag 31 maart vertrekken we om 19u richting London. We komen zondagmorgen vroeg toe in Melbourne. Daar zal er een drukte van jewelste zijn want zondag vindt de Formule 1 grand Prix plaats. We overnachten in Lords Lodge, niet zo ver van de piste. Benieuwd of we de auto's zullen kunnen horen?

Maandag worden we opgepikt om onze Calypsocamper in ontvangst te nemen. We rijden de eerste dag tot in Cathedral Range State Park, een eerste natuurpark met volgens de brochure indrukwekkende rotsen.

Dinsdag rijden we door tot in Chiltren. Dit is een oud mijnstadje waar er enkele mooie gebouwen staan.

Woensdag rijden we de Snowy Mountains in. Zoals de naam het al zegt zijn dit de Australische Alpen waarbij Mount Kosciusko de hoogste berg van Australia is (2228m hoog). In de winter (onze zomer) komen de aussies er skiën. Wij gaan er hopelijk mooi weer hebben. We overnachten ook nu weer in een Nationaal Park.

Donderdag rijden we de Snowy mountains verder door en keren we terug naar de kust waar we kamperen in Bournda National Park.

Vrijdag volgen we de Princess Highway tot in Cape Conron Coastal Park. In dit Nationaal Park kunnen we midden in de duinen kamperen.

Zaterdag volgen we de kustweg tot in Tidal River waar zich het wereldbefaamde Wilsons Promotory National Park bevindt. Volgens de boek zit het er vol met kangoeroes, wombats, wallaby's, koala's en emoes.

Zondag verlaten we de proms en rijden naar Philip Island. Hier komen iedere avond honderden pinguïns naar hun slaapplaats. Er is ook een Koala Conservation Area.

Maandag rijden we door Melbourne richting Ballarat. Terug een oud mijnstadje.

Dinsdag komen we in de Grampians National Park, weeral een bekend Nationaal Park. Er zijn enkele indrukwekkende rotsen. De namen verklappen genoeg: The Nerve Test; Jaws of Death.

Woensdag rijden we richting Great Ocean Drive - die niet alleen als de mooiste kustrit en schitterendste landschapmengeling van Australia maar door sommigen zelfs van de wereld wordt beschouwd. We rijden tot aan Port Campbell.

Donderdag zullen we London Bridge, Twelve Apostels in hun volleglorie kunnen aanschouwen. We rijden tot aan Cape Otway National Park waar we kamperen in Johanna Beach Campground.

Vrijdag - onze laatste dag. We rijden de Great Ocean Drive verder tot in Lorne State Park, een laatste nacht in de natuur.

Zaterdag leveren we om 16u onze camper in bij Calypso Campers en gaan we terug naar Lords Lodge.

Zondag nemen we het vliegtuig terug naar huis;

Maandag landen we in London en vliegen meteen door naar Brussel.

Een poging om de reisavonturen bij te houden

Op 31 maart vertrekken we terug naar Australia. We willen graag dat een aantal mensen onze reisavonturen live kunnen meemaken. We hebben reeds zoveel gehoord over weblogs. Dus ondernemend als we zijn, proberen we dit meteen uit. En dit zijn alvast onze eerste voorzichtige stapjes in die richting.
tot binnenkort